Polo & Pan - 26/03 - Melkweg

Polo & Pan - Melkweg | 22:22 Tour

Het voorjaar is voor concert- en festivalgangers het einde van de stille winterdip en het startschot van het nieuwe seizoen, en dat betekent: Zin. In. Een. Feestje. Een overvolle Melkweg staat te trappelen voor het Franse producer duo, Polo & Pan, die met hun bezwerende electro, house en kneitergoede beats garantie zijn om te dansen alsof het de laatste nacht op Lowlands is. Het blijkt echter dat de verwachtingen deze avond niet helemaal waar worden.

Eerder dit jaar stonden ze voor het eerst in Paradiso, en was een extra show in de Melkweg ook zo uitverkocht. Het is bijzonder dat het tweetal nog zo lang in het clubcircuit te zien is, waar in de basis ook hun muziek is ontstaan - clubs. De melodische electro vloeit voort uit de handen van Paul Armand-Delille (aka, Polo) en Alexandre Grynszpan (aka Peter Pan, of Pan).

Veel poespas en stage performance hoef je natuurlijk niet te verwachten; de twee Fransen scharen zich aan weerszijden van een enorme draaitafel waar ze vooral druk naar de knoppen kijken. Een houterige motoriek met zwaaiende handen en een ingestudeerde high five zijn het toppunt van actie op het podium. Ze laten vanaf de intro merken dat ze niet zomaar plaatjes draaien, en mixen bekend werk in soepele mixes die in elkaar overlopen en een andere draai krijgen.

Het zit hem er deze avond dan ook niet in hoé de muziek gespeeld wordt, maar vooral wát - fans die alledrie de albums als hun broekzak kennen, krijgen een vrachtwagenlading aan gloednieuw materiaal over zich heen, dat het daglicht nog niet gezien heeft. De plaat ’22:22’ komt namelijk morgen pas uit. De drie nummers van het album die tot nu gereleased zijn, zijn best aardig - ‘Disco Nap’ en ‘Nenuphar’ zijn wat lichter en minder dansbaar dan we van de Fransen gewend zijn.

Nou hoeft dat geen ramp te zijn, maar de nummers beklijven nog niet, en vorig werk heeft een veel stevigere melodie en beat. Bovendien is Polo & Pan in Nederland nog steeds behoorlijk underground, en is het absoluut geen schande om bij de schare bezoeken je grootste hits en bekende werk te spelen, aangezien die zeker nog niet uitgesleten zijn.

Als gevolg daarvan is dit een uitstekend moment geworden om bij te praten over het dertigersleven, kinderen, druk druk, en overstemd het gepraat achterin de zaal zelfs de muziek. Het moet wel gezegd worden; het geluid en de techniek zijn uitstekend deze show. Visueel is het een absolute traktatie.

Door de set heen gesprenkeld zitten de fantastische ‘Magic’, ‘Requiem’, ‘Tunnel’, en de EP waar het allemaal mee begon - ‘Dorothy’. Maar elk nummer dat volgt, valt vlak doordat het niet op dezelfde energie zit, en kan nog geen bijval krijgen in de zaal.

De belofte voor een goeie rave, een beetje wegspacen op de muziek, het blijft allemaal in de lucht hangen. Het is als wachten op het moment dat de beat dropt, en het vervolgens niet doet.

Grootste domper is de enorme hype tijdens ‘Jacquadi’, met een opzwepende beat, waarop het duo scandeert tot dansen en losgaan, om vervolgens de knoppen terug te draaien naar het langzaamste nummer. Het helpt zeker niet dat het duo al na een uur het podium afwandelt, tot verbazing van de zaal, voordat het terugkomt voor een toegift, waar ze snakkend op zitten te wachten.

Toegift is de toon waar iedereen op zat te wachten; hitkanonnen Canopee, Nana en Ana Kuni zetten een afwachtende Melkweg eindelijk in volle beweging. De handen mogen de lucht in en de rare dansjes gemaakt worden.

Polo & Pan heeft een ontzettende goeie body of work opgebouwd sinds 2013, van drie hele sterke platen tot talloze EP’s en remixes die niet voor elkaar onder doen. Caravelle, Cyclorama, de talloze remixes van Plage Isolée; ze hadden de platen met gemak integraal kunnen spelen.

Eerlijk, het meeste werk van Polo & Pan leent zich uistekend voor festivals, en kan in het clubcircuit zéker de tent afbreken. De Melkweg wachtte hongerig af, maar gaat katerig naar huis.