Sturgill Simpson - 04/03 - Paradiso

Sturgill Simpson

Na ruim twee uur spelen neemt Sturgill Simpson eindelijk kort het woord. Hij weet niet wat voor bands er normaal in Paradiso optreden, zegt hij, maar hij en zijn muzikanten zijn hier simpelweg om drie uur lang muziek te maken.

Simpson is allesbehalve doorsnee. Bezoekers wisten dat al voordat het concert begon: de deuren van Paradiso gaan extra vroeg open, want de Americana-rocker had een extra lange set gepland. Met zes studioalbums én twee bluegrass-herinterpretaties van zijn eigen werk heeft hij een gigantisch repertoire om uit te putten. Zijn meest recente plaat, Passage Du Desir, bracht hij uit onder het pseudoniem Johnny Blue Skies. Na een zware periode, waarin gescheurde stembanden hem zijn liefde voor muziek bijna deden verliezen, vond hij die liefde terug in Parijs. Dat resulteerde in een nieuw album én een spetterende tour waarin zijn hernieuwde bezieling doorklinkt.

Die bezieling kwam ook tot uiting toen Simpson recent op een Grateful Dead-festival speelde, waar hij gitaar speelde in de nieuwste incarnatie van de legendarische psychedelische band. Die invloed is in zijn liveshow duidelijk merkbaar: nummers worden breed uitgesponnen, gitaarsolo’s domineren, en bekende liedjes krijgen een frisse benadering. Vanaf het begin valt de prominente rol van het Hammondorgel op, dat zijn Americana-geluid verrijkt met soul en blues.

‘Life of Sin’, oorspronkelijk een pure country-tranentrekker, klinkt in de set meer als een nummer van Joe Cocker. Nog indrukwekkender is zijn versie van William Bells ‘You Don’t Miss Your Water’, met een plechtige opening op Hammond en een gitaargedreven, swingende finale. Zelfs ‘Long White Line' ondergaat een transformatie en krijgt een reggae-make-over op de wijze waarop ook Grateful Dead soms het genre in haar set introduceert.

Hoewel de nummers geen twintig minuten duren, zijn uitvoeringen van zeven of acht minuten eerder regel dan uitzondering. Simpson beschikt over een indrukwekkende stem en een prachtig oeuvre, maar vanavond tilt hij zijn muziek naar een nog hoger niveau. Hij speelt zonder opsmuk, maar met volledige overgave, en blijft tegelijkertijd in ontwikkeling. Dat maakt niet alleen zijn veelzijdigheid als muzikant duidelijk, maar toont ook de tijdloze kracht van zijn liedjes.

Een fantastisch optreden.