Blood Red Shoes - 17/10 - Tolhuistuin

Blood Red Shoes - Tolhuistuin | Stay Lonely Tour

De Engelse rockband Blood Red Shoes met zijn roots in de early 00’s heeft niet lang geleden het twintigjarige jubileum gevierd. Ze staan dit jaar in Tivoli en Tolhuistuin met de tour van het nieuwe album ‘Stay Lonely’.

Het duo Laura-Mary en Steven is al jarenlange een geoliede machine. Zeven studioalbums en een muzikale carrière van tweeëntwintig jaar, waarvan tussendoor een flinke pauze na jarenlang op elkaars lip te hebben gezeten in non-stop tours. Vanavond zien we een band die in al die tijd geen meter heeft ingeleverd op hun eigen identiteit, en het nog mogelijk is om rockmuziek in z’n puurste vorm te zien.

Het had zomaar gekund dat deze muzikanten nooit meer op een podium hadden gestaan - als ze niet het heft in eigen hand hadden genomen. Een hele rits aan onbetrouwbare managers en producers heeft er onder andere jaren geleden voor gezorgd dat ze zoveel mogelijk van het creatieve proces in eigen hand houden - produceren, mixen, componeren, schrijven tot aan het ontwerpen van de albumhoezen. De keuze om steeds aan hun geluid te blijven sleutelen in eigen beheer is ze duidelijk alleen maar ten goede gekomen.

Opener ‘Start To End’ knalt binnen zonder compromis - Blood Red Shoes is niet meer dat schattige schoolrockbandje van vroeger met een paar catchy riffjes. Er zit een duistere en dreigende toon in ‘Eye to Eye’, ‘Murder Me’ en ‘Morbid Fascination’ die ze erg goed past. Bijzonder is dat de tweemansband blijft evolueren; je moet je bedenken dat ze slechts met een gitaar en een drumstel het podium vullen.

De diverse setlist en wisseling van tempo betekent dat er voor iedereen wat is deze avond, maar het lichtere werk zorgt in het midden van de set voor een kleine inzakker. Zo is ‘Screams’ naar eigen zeggen een van de meest intuïtieve nummers die ze samen maakten, een soort ingetogen ode aan elkaar, die in de zaal ook voelt alsof ze het alleen voor elkaar spelen.

Dat deert echter niet in de set. Elk nummer wordt met enthousiasme en open armen ontvangen in Tolhuistuin. Vanaf de tijdloze klassieker ‘It’s Getting Boring By The Sea’ kan de avond al niet meer stuk - het zal nooit vervelen om die live te horen. In tegenstelling tot vergelijkbare rockconcerten waar het bier door de zaal heen vliegt, gaan hier confetti kanonnen af vanuit het publiek en ontstaan er kleine blije moshpits. De harde kern fans zijn nooit van hun zijde geweken in Nederland.

Het experimenteren geeft ze een reikwijdte die ze eerder niet hadden, en resoneren zelfs bij andere rockgoden. Het nieuwe ‘Useless Sentiment’ heeft met de toevoeging van elektronische componenten bijvoorbeeld iets weg van de dreigende electrock van de Editors. ‘Red River’ lijkt een knipoog naar Queens of The Stone Age, waar gitarist Laura-Mary eerder nog in het voorprogramma stond. Zelfs de ongure, duistere klanken van Type O Negative en de ruige gitaarrock van Black Rebel Motorcycle Club komen terug in deze bomvolle setlist.

Voor degene die het duo wel eens live heeft gezien, is de rolverdeling vrij duidelijk. Drummer Steven is nog altijd de cheerleader en hypeman van de band. Halverwege de set staat hij te balanceren op z’n drumset terwijl Laura-Mary er een gitaarsolo uit gooit. Mooi om te zien dat hij nog altijd z’n drumstel een kwartslag gedraaid heeft richting z’n bandmaat en met z’n drumsticks in de lucht redigeert wanneer het volgende nummer wordt ingezet.

Het zou niet benoemd hoeven worden, de stage presence van de gemiddelde gitarist is vooral met de blik op de gitaar zelf. Zo ook Laura-Mary, die om die reden in het verleden betiteld werd als ijskoningin. Dat zou je echter over Slash of Josh Homme ook niet zeggen, dus bij deze ook niet. Rockgod Laura-Mary rolt riffjes af in een bloedsnel tempo als een tweede natuur.

De grootste hypemomenten zijn wanneer het duo eens flink van de rails afgaat. Distortion op de gitaar, het volume op max, en Steven schreeuwt zich nog net niet schor. Het gas komt in de motor: ‘Je Me Perds’ is het startsein van een kolkende massa. ‘An Animal’ is snoeihard, ‘Light It Up’ trekt de hele zaal mee. Slaaphit ‘Elijah’ is een absoluut hoogtepunt in de live-uitvoering.

Tijdens deze tour is geen enkel toegift hetzelfde, en zo ook in Tolhuistuin. Ze lijken organisch de set aan te passen op de sfeer, en zo worden wij getrakteerd op het weinig live gespeelde ‘On The Hook’ en knaller ‘Get Back Into Myself’.

Fans hebben deze millenialband zien opgroeien tot hun volle potentieel. Rock in zijn puurste vorm, twee muzikanten die ontiegelijk goed op elkaar ingespeeld zijn en zelf alles halen uit muziek maken. Zo puur, dat ze nog ontiegelijk dankbaar zijn dat een halfvolle Tolhuistuin voor ze komt opdagen, ondanks een oeuvre van twintig jaar. Rock 'n roll met een strik erop.

Het album ‘Stay Lonely’ is verkrijgbaar op gerecycled gekleurd vinyl.