James Blake - 05/10 - TivoliVredenburg

TivoliVredenburg beukt en breekt bij alleskunner James Blake

James Blake krijgt zelden de waardering die ie verdient. Van fijnproevers misschien, ja, maar niet van het grote publiek. Zo, is dat maar gelijk gezegd. Het Engelse multitalent vindt zichzelf op iedere plaat weer opnieuw uit en doet dat met een haast ongeëvenaarde consistentie: of het nu zijn met zware bassen doordrenkte titelloze debuut is, of diens opvolger: het gelaagde, maar evengoed regelmatig overstuurde Overgrown, of juist Assume Form, waarop hij door samenwerkingen met onder meer Travis Scott en Andre 3000 (nog) meer zijn liefde voor hiphopbeats liet horen. We zullen niet zijn complete discografie hier ontleden, maar ook op zijn meest recente werk, Trying Times, horen we weer nieuwe kanten van de alleskunner. Zo is het meer een traditionele plaat met een wat klassiekere instrumentatie, die ook live om een andere aanpak vraagt.

Op het podium geeft hij daar deze tour namelijk richting aan door naast zijn vaste muzikale partners (Rob McAndrews op gitaar en modulaire synths en Ben Assister op drums) onder meer Dominic Maker (producer en vijftig procent van Mount Kimbie) aan zijn band toe te voegen. Hij zegt daarover dat hij ook nu, terwijl de liedjes van zijn laatste plaat muzikaal gezien (nog) complexer zijn opgebouwd, niet zijn enige regel wilde doorbreken: alle geluiden die het publiek hoort, moeten op enigerlei wijze live zijn. En zo geschiedt.

In het volledig overrompelende openingssalvo gaat een vrij harde versie van Walk Out Music al snel over in een stevig aangezette uitvoering van Choose Me, en terwijl de lichten in alle kleuren en kanten op flikkeren, topt hij het geheel vervolgens nog even af met zijn eigen, zalig lompe, remix vol met glitchy beats van Untold's Stop What You're Doing. Et voilà - de Ronda is wakker. Daarna gaat de voet even van het gaspedaal en toont hij voor het eerst zijn veelzijdigheid in het prachtig gezongen Death of Love en I Had a Dream She Took My Hand.

Twee liedjes waarop Blake zich op zijn kwetsbaarst opstelt, veel meer nog dan op bijvoorbeeld zijn Feist-cover Limit To Your Love. Overigens wordt die evengoed vrijwel loepzuiver en met perfecte timing gebracht, waarbij her en der een bezoeker toch ietwat bezorgd naar het torenhoge plafond van de Utrechtse zaal kijkt: blijft alles op z'n plek, met die snoeiharde bassen? Genieten. Het doet denken aan toen Blake tijdens één van zijn eerste keren in Nederland op Motel Mozaique de Rotterdamse Schouwburg aandeed, waar je de plafondpanelen kon horen en zíén trillen.

Dat Blake ook fantastisch kan zingen, met die opvallende combinatie van soul en falsetto, bewijst hij wel in zijn cover van Frank Ocean's Godspeed. Ook met minimale begeleiding blijft hij vocaal met gemak overeind, en kun je bovendien een speld horen vallen in de zaal. Überhaupt staat Blake tegenover dankbaar publiek in 'één van zijn favoriete steden', want op de momenten dat hij en zijn band alle registers opentrekken, gaat iedereen uit zijn plaat, en juist op dit soort momenten is het muisstil. 'We' kunnen het dus tóch...

De Engelsman verdient ook niets minder dan dat. Tussen de voornoemde twee tracks in zit nog een gloedvolle versie van You´re So Precious, die - mede dankzij zijn uitgebreidere band - ook naar een hoger niveau getild wordt. Zo is ieder liedje op de setlist een beleving, zelfs de wat minder geslaagde cover van The Verve's The Drugs Don't Work aan het begin van de toegift, waarin hij vooral een enorme geluidsmuur optrekt.

Sowieso valt op dat iedere cover een compleet eigen interpretatie van het origineel is, keer op keer weer. Ook dat blijkt wel als hij na een kleine twee uur, volledig solo op het podium, afzwaait met een fenomenale cover van Vincent. Want hoewel dat écht een van Don McLean's prijsnummers is, blijkt Blake hem 'gewoon' te kunnen overtoepen. Stonden we tien minuten eerder nog te headbangen op keiharde beats, lopen we nu met natte ogen de zaal uit.

Over veelzijdigheid gesproken.