Jalen Ngonda - 02/10 - Paradiso

Jalen Ngonda – Paradiso, 2 oktober 2026

Jalen Ngonda groeide op in Maryland, maar bouwde in Liverpool en later Londen aan een eigen plek binnen de moderne soul. Zijn unieke falsetto beweegt tussen warmte en kracht, tussen nostalgie en urgentie. Met zijn debuut Come Around and Love Me trok hij internationaal de aandacht; op het in juni verschenen Doctrine Of Love bouwt hij verder aan zijn warme geluid, geworteld in de soultraditie van de jaren zestig en zeventig, met duidelijke Motown-invloeden. Nu staat hij in Paradiso voor de tweede van twee avonden tijdens de Europese tour rond zijn nieuwe album.

Die stem staat niet alleen. Twee achtergrondzangeressen, toetsen, gitaar, bas, percussie en drums vormen een indrukwekkend ensemble. De arrangementen zijn precies, maar niet steriel: ze laten genoeg ruimte voor Ngonda om soepel door de muziek te bewegen en er hier en daar met zijn kenmerkende uithaal bovenuit te komen. Bij sommige nummers begint hij achter de piano; bij andere kleurt hij het geluid verder in met zijn gitaar. Zijn stem blijft het middelpunt, terwijl de instrumenten elkaar soepel aanvullen. Zijn talent als multi-instrumentalist zit niet in het overdreven etaleren van techniek, maar in het gevoel voor het juiste moment.

Op Doctrine Of Love zet Ngonda de lijn van zijn debuut voort, maar klinkt de plaat gevarieerder van opzet. Liefde, verlangen, eenzaamheid en verlies zijn er geen grote verklaringen, maar de klassieke thema’s waar soul zich al generaties lang toe verhoudt. ‘Hannah, What’s the Matter?’, ‘Mr. Train Conductor’ en ‘Anyone in Love’ slaan van het nieuwe album het duidelijkst aan. Bij die nummers zingen mensen uitbundig mee; de laatste is als single al langer een hit en blijkt ook live nog altijd even goed te landen.

Ook de sfeer en aankleding helpen de muziek een eigen wereld te geven. Een grote discobal hangt boven de zaal; bij het nog niet uitgebrachte ‘Taste’ verschijnen er twee kleinere exemplaren op stokken, die het licht verder door de zaal strooien. De gordijnen veranderen mee met de kleur van het licht en geven de achtergrond telkens een andere sfeer. Lichtblokken geven het podium diepte en maken de kleurinvulling nog dynamischer. Het is feestelijk, maar blijft dienstbaar aan de muziek. ‘Taste’ klinkt meteen aanstekelijk, met een melodie die blijft hangen en een groove die de zaal zachtjes vooruit trekt. Tijdens deze Paradiso-avonden speelt Ngonda het nummer voor het eerst live. Je hoort hoe goed hij begrijpt wat een soulrefrein kan doen: het hoeft niet ingewikkeld te zijn, als het maar precies op de juiste plek landt.

Bij ‘Taken Out of the Picture’ verlaat de band het podium en blijft Ngonda alleen achter aan de piano. In die uitgeklede uitvoering krijgt het nummer iets intiems en bijna kwetsbaars. Juist zonder de volle begeleiding valt op hoe uitzonderlijk goed hij de aandacht vasthoudt.

Hij raakt aan de vraag die bij zijn muziek steeds terugkeert: wanneer wordt een eerbetoon een eigen geluid? De echo’s van Stax en Motown zijn onmiskenbaar, maar Ngonda zingt niet alsof hij een verdwenen tijd probeert na te bootsen. Hij wijst het etiket ‘retro’ zelf af: deze muziek wordt nu gemaakt, door mensen van nu. Achter de muziek die moeiteloos klinkt, zit vakmanschap. Ngonda klinkt alsof hij net uit een tijdmachine is gestapt, maar zijn muziek voelt nergens als slechts een ode aan wat ooit was. Eerder bewijst ze dat die unieke stijl nooit is weggeweest.

Bij Lowlands liet Ngonda vorig jaar al horen hoe overtuigend hij zijn vintage soul in een nieuwe verpakking kan gieten. In Paradiso komt die kwaliteit dichterbij. De zaal maakt de details hoorbaar: de samenzang, de kleine muzikale wendingen, de manier waarop zijn band een nummer laat ademen. Het is een optreden dat tegelijk elegant en uitbundig is. Als de band het podium verlaat, laat het publiek luidkeels horen dat het nog niet klaar is. De roep om een encore is oprecht en wordt ingewilligd, met onder meer de grote hit ‘If You Don’t Want My Love’.

Jalen Ngonda behandelt soul niet als throwback-genre, maar laat eerder horen hoe levend die muziek nog is. Een van die shows waarbij je bij het naar buiten lopen meteen begrijpt waarom mensen het concert tot de beste van het jaar rekenen.