VERSLAG: Karst Jaarsma
James Taylor
James Taylor is een singer-songwriter van formaat. Of je nu het aantal Grammy’s telt, de hoeveelheid verkochte platen of top-10 albums; elk getal imponeert. De man is geen vaste gast in Nederland — zijn laatste optreden hier dateert van vier jaar geleden — en dat maakt deze avond in een stampvolle Afas Live een bijzondere.
Wat meteen opvalt, bij zowel de artiest als het publiek, is de warme toegankelijkheid en de oprechte liefde voor de liedjes. Taylors All Star-band telt twaalf muzikanten, elk door hemzelf uitgebreid en met zichtbaar genoegen voorgesteld — met een persoonlijke handdruk of een korte knuffel als dank. Ook zijn zoon Henry Taylor speelt mee. De legende lijkt verrukt dat hij kan samenwerken met opkomend talent als jazzpianist Larry Goldings. Het publiek hangt stil en aandachtig aan zijn lippen. Geen zee van opgeheven telefoons vanavond, slechts sporadisch een verlegen filmpje vanaf iemands schoot.
Taylor vertelt dat zijn meest recente nummer nog dateert uit de nadagen van het Nixon-tijdperk, maar aan materiaal geen gebrek: zijn rijke oeuvre biedt meer dan genoeg om uit te putten. Zijn stem vertoont inmiddels duidelijke slijtage. De zanger lost het degelijk op door in zijn band ook te vertrouwen op de gospel klanken van zijn vier medezangers. Toch is zijn stem nog steeds voldoende op orde om zich te etaleren als verhalenverteller. Dat komt bijvoorbeeld fraai naar voren in het prachtige nummer 'Millworker'. Na een korte Ierse inleiding plaatst Taylor zich feilloos in het vrouwelijke perspectief van iemand die, melancholiek, vanuit haar werk terugdenkt aan het Ierse moederland.
Het optreden kent meer van zulke momenten. Bewonderenswaardig is hoe minimaal de band speelt — ruimte latend waar nodig — terwijl Taylors droge humor ervoor zorgt dat de avond nergens inzakt. Zo resteert een fijne avond kwaliteitsmuziek, gedragen door een sympathieke artiest die weinig meer hoeft te bewijzen, maar het toch blijft doen — met hart en overtuiging. Met als toetje een prachtig duet tussen vader en zoon in ‘You Can Close Your Eyes’.
EN VOGUE - 18/07 - MUSIS En Vogue hoeft na ruim 35 jaar nauwelijks uit te leggen waarom ze tot de...