En Vogue - 18/07 - Musis

En Vogue - 18/07 - Musis

En Vogue hoeft na 36 jaar nauwelijks uit te leggen waarom ze tot de succesvolste R&B-groepen ooit behoort. Maar ondanks de ijzersterke zang en geweldige hits moeten ze vanavond in Musis moeite doen om de aandacht van het publiek te trekken.

Aan En Vogue ligt het niet deze zaterdagavond. Terry Ellis, Cindy Herron en Maxine Jones zingen nog altijd alsof de jaren '90 nooit zijn weggeweest. Met klassiekers als 'My Lovin' (You're Never Gonna Get It)', 'Free Your Mind', 'Hold On' en 'Don't Let Go (Love)' bewijzen ze waarom En Vogue uitgroeide tot de succesvolle 'The Funky Divas'.

Toch moeten de drie hard werken om de aandacht van het publiek vast te houden. De Parkzaal is slechts half gevuld, en hoewel de bezoekers volop meezingen en dansen, wordt er ook veel bijgepraat. Gelukkig laat En Vogue zich daar niet door uit het veld slaan. Integendeel, de interactie is misschien wel het sterkste onderdeel van de avond.

Zo wordt de zaal in tweeën verdeeld voor een call-and-response (een prachtig samenzang van de bezoekers). En tijdens 'Ooh Boy' mogen (ruim) 10 bezoekers op het podium een dansje instuderen. De bezoekers in de zaal doen graag mee met deze leuke dansles. Dit soort interactie werkt, het publiek wordt steeds meer in de show gezogen.

Gelukkig maar, want muzikaal wil je niets van de avond missen. De setlist leunt vooral op Born to Sing en Funky Divas, de albums waarmee En Vogue begin jaren '90 definitief doorbrak. Daarnaast is er ruimte voor een medley met nummers van artiesten die de groep inspireerden, waaronder verschillende acts uit de San Francisco Bay Area.

Helaas laat de techniek de vrouwen regelmatig in de steek. Microfoons vallen weg of staan te zacht, waardoor niet alle uithalen te horen zijn. En ook praatjes vallen weg. Als Terry Ellis zich hardop afvraagt waarom het publiek zo weinig reageert, blijkt dat de bezoekers haar simpelweg niet verstaan. Later zorgt ze onbedoeld voor een komisch moment door Arnhem voor Amsterdam aan te zien. Het boegeroep uit de zaal volgt ze lachend op met: "We zijn al zo lang op tour dat ik soms niet weet of ik nou kom of ga."

En ja, de dames zijn op leeftijd, maar oud en vergaan, dat zeker niet. Ze zien er prachtig uit in gouden jurkjes en met strakke ponystaarten. De harmonieën zijn nog altijd ijzersterk en de stemmen klinken verrassend fris. De technische problemen halen de vaart uit het concert, maar de songs, dansjes en vooral de interactie zorgen voor een geslaagd nostalgisch avondje vol funk.