Five - 10/7 - Ziggo Dome

Five - 10/7 - Ziggo Dome

Hoeveel heb je eigenlijk nodig voor een geslaagde reünie? Five geeft vrijdagavond in de Ziggo Dome een verrassend eenvoudig antwoord. Geen gigantische productie, geen vuurwerk en geen overdaad aan visuele effecten. Een liveband, 5 mannen en een catalogus vol hits uit de jaren '90 zijn meer dan genoeg voor een nostalgische reis.

Het is alweer 25 jaar geleden dat Sean Conlon, Ritchie Neville, Scott Robinson, Abz Love en J Brown samen in Nederland optraden. Wie nu verwacht dat we schrijven dat er niets is veranderd, nee, dat is niet waar. In plaats van begin 20 zijn de mannen nu eind 40 (en J heeft zelfs de 50 aangetikt). Dat zie je natuurlijk wel. Oké, bij de 1e noten van 'Everybody Get Up' waant het publiek zich weer rond de eeuwwisseling. De hits, de kledingstijl en zelfs de dansjes (ook het publiek kent ze nog allemaal) zorgen voor een geslaagde tijdsreis.

Gezien de leeftijden en de lange hiatus, is de verwachting dat Five de choreografieën wat heeft teruggeschroefd. Dat ze minder over het podium rennen of de typische boybanddansjes vaker achterwege laten. Maar niets is minder waar. 1,5 uur lang blijven de mannen over het podium bewegen en volgen de bekende dansjes elkaar in hoog tempo op. Dat ziet er niet alleen verrassend strak uit, het enthousiasme spat er ook vanaf.

Want ze hebben er zin in. Het publiek, maar Five zelf nog meer. Ze zoeken elkaar voortdurend op, lachen en ouwehoeren met elkaar. Het voelt nergens alsof ze een kunstje opvoeren omdat het moet. Eerder alsof ze zelf net zoveel genieten van deze reünie als het publiek.

Ook muzikaal staat Five er prima voor. Vooral Ritchie en J zingen de hele avond sterk. Scott Robinson begint eveneens goed, al krijgt zijn stem richting het einde van de set wat meer te verduren. Dankzij de liveband klinkt het optreden bovendien een stuk frisser. En ja, dan vergeten we de uitglijers van vooral Abz en Sean voor het gemak.

De keuze voor de setlist is slim. Five leunt vooral op het debuutalbum Five. Logisch ook, want juist daarop staan de nummers waarmee de groep eind jaren '90 doorbrak. Ook songs van Invincible en Kingsize komen voorbij, maar de nadruk ligt duidelijk op de 1e jaren. Hits als 'When the Lights Go Out', 'Everybody Get Up' en 'Got The Feelin'' doen het nog altijd goed. En de Britten geven nu voor eens en altijd toe dat ze een boyband zijn. "Wel de beste boyband!"

De afgelopen jaren trad de groep nog wel op, maar vaak met 3 in plaats van 5 leden. Juist dat maakt deze tour bijzonder. Dat J zich weer bij de rest voegt, maakt de cirkel weer rond. Ze delen wat ze meemaakten, van burn-outs tot mentale problemen en verslavingen. Het plezier was weg. Dat is nu anders. Het draait weer om genieten, om de muziek en dat voel je. Songs als 'If Ya Gettin' Down' en de afsluiter 'Keep On Movin'' toveren bij iedereen een glimlach op het gezicht.

Dat de Ziggo Dome niet is uitverkocht, valt op. De hele 2e ring blijft gesloten. Misschien was Five in Nederland nooit groot genoeg voor een zaal van dit formaat. Maar ook de zomervakantie en de hoge ticketprijzen spelen een rol. Is het concert die ticketprijs waard? Wie een show verwacht vol spectaculaire effecten, komt tekort. Maar wie vooral hoopte de soundtrack van zijn of haar jeugd nog één keer live te horen, krijgt precies waarvoor die is gekomen. Een nostalgisch hoogtepunt.