Blood Incantation - 17/06 - Nobel

Blood Incantation - 17/06 - Nobel

Al bijna twee jaar trekt Blood Incantation rond met een even ongebruikelijke als compromisloze missie: het integraal en onafgebroken uitvoeren van hun album *Absolute Elsewhere* (oktober 2024). Waar zo'n herhaling van zetten bij veel bands misschien zou duiden op artistieke stilstand, is het bij de groep uit Colorado meer uitgegroeid tot de perfectionering van een vast ritueel. In de compacte, hoge zaal van de Leidse Nobel, met twee ruime balkons, werkt die opzet vanavond als een snelkookpan. Zeker voor een formatie die moeiteloos de Ronda van TivoliVredenburg vult en weet te boeien op grote festivals als Best Kept Secret en Hellfest, is een clubshow zoals deze een buitenkans om deze virtuoze muzikanten van dichtbij aan het werk te zien.

Twee obelisken en een gigantische backdrop omlijsten Blood Incantation vanavond. Als de eerste noten vallen, is de technische superioriteit van de band gelijk duidelijk. Net als op het album vloeit hun astrale deathmetal naadloos over in de progressieve precisie van grootheden als Pink Floyd en Tangerine Dream. De Nobel omarmt niet alleen de blastbeats, maar juist ook de bedachtzame, zweverige intermezzo's.

De sfeer op het podium is uiterst serieus, maar gelukkig is er ruimte voor wat verbale interactie. Het wordt zelfs nog even komisch wanneer het publiek de frontman probeert uit te leggen dat de naam van hun stad in het Engels vertaalt als *suffering*. De zanger grijpt het aan om te reflecteren op de sfeer; hij vindt de Nobel nog wat tam vergeleken met hun passage op Best Kept Secret, waar in de pit "menselijke piramides" werden gebouwd. Het vormt de opmaat naar het oudere werk, ingezet met ‘Vitrification of Blood (Part 1)’. Hier verdwijnt de dynamiek van het recente materiaal resoluut naar de achtergrond. Wat overblijft is een frontale aanval: snel, hard en zonder opsmuk, al blijft de technische uitvoering perfect. Na ook oude ‘The Giza Power Plant’ volgt een ultrakort "thank you very much" verdwijnt de band in de coulissen. Wat achterblijft is een ambient-fragment van gierende wind, waardoor het publiek hoopvol blijft wachten op een terugkeer.

Die toegift komt er. Voordat de band met ‘Obliquity of the Ecliptic’ definitief de genadeklap uitdeelt, neemt de zanger de tijd voor een rant tegen smartphones. Wie het concert door een lens beleeft, stelt hij, mist het dwingende 'nu' waar de essentie van Blood Incantation ligt. Het is een pleidooi voor totale fysieke en mentale overgave. Een overgave die ervoor zorgt dat de minder ervaren headbanger de onvermijdelijke spierpijn in de nek morgenochtend nu al voelt aankomen. Na een diepe buiging neemt de huis-dj van de Nobel het met gortdroge ironie over door *Wind of Change* van The Scorpions in te starten. Leiden is weggeblazen en heeft wel weer even tijd nodig om deze overweldigende trip te verwerken.