Anamanaguchi - 20/05 - EKKO

Anamanaguchi - 20/05 - EKKO

EINDBAAS is sinds jaar en dag de organisator van chiptuneconcerten in Nederland, alhoewel de feesten door corona lange tijd op een laag pitje hebben gestaan. Voor hun terugkeer hebben ze een van de grootste artiesten uit het genre naar de EKKO in Utrecht gehaald. Chiptune emuleert het geluid van retro (spel)computers, en kan worden gemaakt met instrumenten die kunnen variëren van omgebouwde Gameboys tot gitaren met speciale effectpedalen. Dit laatste doet Anamanaguchi met verve in een rockformatie. Als voorprogramma krijgen we de glitchy altrock van Robinbird voorgeschoteld.

Meteen valt op dat ondanks het gat dat COVID heeft geslagen, er vandaag een goede mix van wat oudere stamgasten en jongere aanwas aanwezig is, ook bij de wat minder toegankelijke support. Robinbird heeft naast een stapel synths en kekke keytar ook vaste elektrische gitarist Finley meegenomen. Projecties op de achtergrond geven een 80’s arcadegevoel, en de set is bewust losjes en lo-fi. In de blitz van glitch en gitaar valt de stem van hen soms weg helaas.

‘Naked’ is een uitschieter in de korte set: begint broeierig, gaat van stuwend samenspel naar het randje van een breakdown en heeft een outro waarbij het stemwerk wel in het oog springt. Een track klinkt als New Order, dan volgt weer een mellow postrock-ambiance, maar altijd met een imperfect randje om de luisteraar te ontluisteren. Het aanmoedigende publiek haalt de aarzeling uit Robinbird weg naarmate het optreden vordert, met als persoonlijke favo het iets meer conventionele ‘Fantasy[popstar]’, dat overgaat in stuiterende stoppen los alvorens een plotse stop. Met een roep voor een vrij Palestina en transrechten verlaat hen het podium.

Anamanaguchi is iets meer gaan experimenteren op hun meest recente album, en hun optreden is een balanceeract tussen oude, nieuwe en aankomende nummers. De temperatuur in de zaal is plakkerig, en past perfect bij het openingssalvo. Bliepjes zijn subtiel aanwezig. Track drie wordt gedomineerd door de kickdrum, en hier sluipt de kenmerkende vrolijkheid van de chiptune er weer in. Voor een band met punkrockinvloeden in hun arsenaal zijn ze wat schuchter in hun politieke statements, maar de energie van ‘Come For Us’ liegt er niet om.

Het midden vooraan is bezet door een privépit, wat gelukkig wel makkelijk schrijft als je niet te beroerd bent af en toe een mosher terug te douwen. Wat deuntjes en dreuntjes verder maakt een katapulterende kerel het echter zo bont dat ie een effectpedaal naar de gallemiezen helpt. Gelukkig kan het verlies met wat kunst- en vliegwerk opgevangen worden wanneer Anamanaguchi voor het eerst nieuw werk live vertoont. Niets bekoort echter zo als de instrumentale en melodische euforie van ‘Endless Fantasy’, waarbij het enthousiasme veel gelijkmatiger door de zaal is verspreid. Het einde van ‘Miku’ is bijna EDM.

Leuk detail is dat rond dat tijdstip de wildebrassen op bijna natuurlijke wijze worden geketeld door de omstanders van de pit. Bij het pogoën op het poppy ‘Prom Night’ is de harmonie echter teruggekeerd in de zaal en springt een veel grotere groep samen.De volgende editie van EINDBAAS zelf zal qua insteek meer op elektronische dansmuziek rusten dan het concert vanavond, en vindt 5 september in de EKKO plaats.