Olivia Dean - 09/05 - Ziggo Dome

Olivia Dean, Ziggo Dome (9 mei 2026)

De Britse zangeres Olivia Dean geldt inmiddels als één van de grootste nieuwe namen binnen de moderne pop neo-soul, en vanavond staat ze voor het eerst in de Ziggo Dome, nog geen drie jaar nadat ze in Nederland vooral te zien was in zalen als Tolhuistuin en Melkweg. Sinds haar doorbraak is het snel gegaan: een Grammy voor Best New Artist, een rol als Chanel-ambassadeur, en met The Art of Loving een album waarmee ze haar definitieve stap richting het grote publiek zette. Toch voelt haar show opvallend persoonlijk en oprecht, alsof ze ondanks de schaalvergroting koste wat het kost de afstand tussen haarzelf en de zaal kleiner wil maken.

Dat gevoel zit meteen in de opening. Als de gordijnen openen verschijnt Dean in haar glinsterende jurk voor een podiumbreed achtergrondgordijn dat tegelijk dienstdoet als projectiescherm, elegant en stijlvol zonder overdreven bombastisch te worden. Vervolgens maakt ze direct een statement met drie sterke tracks achter elkaar: ‘Nice To Each Other’, ‘Lady Lady’ en ‘So Easy (To Fall In Love)’. Het publiek heeft nauwelijks tijd nodig om zich mee te laten slepen. Dean geniet zichtbaar van het optreden, wat af te lezen is aan haar speelse dansjes, ontspannen interactie en oprechte glimlach. Ze beweegt zich over het podium alsof ze al jaren arena’s van dit formaat bespeelt, wat indrukwekkend blijft voor een artiest die deze schaal pas relatief recent bereikt heeft.

Tussen de nummers door vertelt ze uitgebreid over het maakproces van The Art of Loving, een album waarbij ze probeert te uit te drukken wat liefde voor haar betekent. “Truly loving someone is wanting them to win, wanting them to be the best version of themselves. Everybody in this room deserves that, and I deserve it too.” Het typeert de manier waarop Dean schrijft: liefde niet als perfect eindstation, maar als iets kwetsbaars, soms ingewikkelds, maar nog altijd de moeite waard. Die thematiek sluit mooi aan op haar eerdere album Messy, waar ze later op de avond op terugkomt. Volgens Dean gaat die plaat juist over het accepteren van de chaos en imperfectie van volwassen worden, zonder te doen alsof je alles al begrijpt.

Bij nummers als ‘Messy’ en ‘UFO’ komt dat gevoel sterk naar voren, waar ze zelf ook een gitaar erbij pakt. Haar stem blijft daarbij warm en gecontroleerd, zonder ooit te vervallen in overdreven vocaal machtsvertoon. Juist die terughoudendheid werkt krachtig. Ze kiest niet voor explosieve uithalen, maar voor souplesse en nuance. Voorafgaand aan ‘Carmen’ uit ze haar dankbaarheid aan haar oma, naar wie het nummer vernoemd is, en ook uit de half Jamaicaan-Guyaanse steun aan migranten: “I don’t know why it’s become such a scary word.”

Tijdens een indrukwekkend muzikaal intermezzo van de blazers aan het einde van ‘Time’ verdwijnt Dean even van het hoofdpodium om vervolgens op te duiken op een kleiner podium midden in de zaal. Daar brengt ze ‘Loud’, ‘A Couple Minutes’ en ‘The Hardest Part’ met veel gevoel. De setting voelt intiemer, alsof de enorme Ziggo Dome plotseling even verandert in een soort jazzclub. Het laat ook zien hoeveel vertrouwen ze heeft in haar muziek: er is nauwelijks afleiding nodig.

Door de hele show heen eert Dean duidelijk haar muzikale voorgangers. In haar sound zijn hier en daar echo’s van Amy Winehouse in haar losse frasering, de warmte van Lauryn Hill en de emotionele directheid van Adele hoorbaar, maar ook klassieke soulinvloeden spelen een grote rol. Aan het einde van de show hoor je Donna Summer en tijdens ‘I’ve Seen It All’ verweeft ze subtiel de vocale melodie van Bill Withers’ ‘Just The Two Of Us’, terwijl ze later met een funky cover van Curtis Mayfield’s ‘Move On Up’ haar band uitgebreid voorstelt. Zij dienen een belangrijke muzikale rol vanavond: de blazers krijgen ruimte, de groove is stevig en ze weten de zaal meerdere keren zichtbaar los te krijgen.

In de slotfase schakelt de show nog één keer op. Met ‘Dive’ bouwt Dean langzaam richting haar grootste hit ‘Man I Need’, een nummer dat onlangs de miljard streams op Spotify passeerde. Zodra het refrein inzet, verraadt het gezang in de zaal dat een respectabel deel daarvan aan hen toe te schrijven is. Zelfs na afloop, op de gangen van de zaal, zingen groepen fans het nummer nog door. Het zegt veel over hoe sterk haar muziek met deze generatie, vooral jonge en vrouwelijke, popfans resoneert.

Wat Olivia Dean onderscheidt van veel hedendaagse popartiesten, is dat ze de soul-elementen volledig op de voorgrond durft te zetten zonder de speelse toegankelijkheid van moderne pop kwijt te raken. Haar muziek voelt warm, menselijk en ongefilterd, terwijl ze tegelijkertijd moeiteloos grote zalen weet te dragen. “Love’s never wasted, when it’s shared,” zingt ze. Het voelt als de onderliggende gedachte van de hele avond: een show die niet probeert te imponeren met grootsheid, maar juist met warmte, nuance en nabijheid. Zelfs in een zaal als deze weet Olivia dat gevoel te beschermen. Voor wie het mee wil maken: 14 juni is ze nogmaals te zien in de Ziggo Dome.