The Orb - 19/03 - Podium Victorie

The Orb - 19/03 - Podium Victorie

Buddhist Hipsters is alweer het achttiende studioalbum van de Britse elektronica-act The Orb. Een plaat waarop de muziek weer alle kanten uitschiet en die reikwijdte is precies wat het tweetal vanavond in Victorie te Alkmaar demonstreert. Alex Paterson oogt nog net zo jeugdig als decennia geleden in zijn T-shirt en met platte pet achterstevoren op zijn hoofd – de leesbril vergeten we even. Sinds 1988 bedient hij de knoppen en daarbij wordt hij de laatste jaren bijgestaan door Michael Rendall.

Voor de openingstracks houdt het tweetal gelijke tred met het nieuwste album: de mellow clubbeat van 'Spontaneously Combust' gaat met het verstrijken van minuten over in de dreunende dubstep van 'P~1'. Beide worden aangekleed met caleidoscopische beelden op het scherm achter het podium. Via de vloer trillen de harde bassen je lijf in en al snel verandert de zaal in een dashboard vol wobbleheads. Daarin treffen we een bonte mix van bezoekers met fans van het eerste uur die schouder aan schouder staan met de nieuwe generaties.

Als pionier van de ambient house heeft The Orb een stempel gedrukt op de elektronische muziekscene en dat blijkt nog altijd een succesformule. De Grolsch Zaal mag dan niet helemaal uitverkocht zijn, als we via ‘A Sacred Choice’ langzaam de reggaekant worden opgeduwd richting oudje ‘Towers Of Dub’ zit de sfeer er zo goed in. Zo worden we als een pingpongballetje heen en weer geslingerd tussen oude nummers zoals ‘Earth (Gaia)’ en ‘U.F.Orb’ om via ‘It’s Coming Soon’ en ‘Doll’s House’ terug in het heden te komen.

De samples van politieke toespraken en bekende werken van andere artiesten vormen naast het ruimtethema een belangrijk onderdeel van de muziek van The Orb. Minnie Ripertons ‘Lovin' You’ in ‘A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld’ wordt meegezongen en de harmonica van Charles Bronsons karakter in ‘Little Fluffy Clouds’ snijdt bijna zestig jaar na de release van Once Upon A Time In The West nog steeds dwars door je ziel. Die laatste track brengt de fans nog één keer in hogere sferen als een uitgesponnen versie van de grote hit minutenlang als slotakkoord klinkt. Een applausje voor het publiek, een brede glimlach en weg zijn de twee.