La Dispute - 11/03 - Patronaat

La Dispute - 11/03 - Patronaat

Na een paar mindere albums is La Dispute met No One Was Driving The Car weer helemaal terug aan het post-hardcorefront. De hardere muziekgenres beleven de laatste jaren een revival – mede aangezwengeld door Turnstile - en dat vertaalt zich in hoge opkomsten bij liveshows. Zo staat de grote zaal van Patronaat volgepakt met een mix van oudgedienden en jonge fans die bereid zijn er een potje van te maken.

De eerste twee tracks van de nieuwste langspeler worden nog behoudend ontvangen: her en der een vuist in de lucht, pogoënde eenlingen en wat meezingers. Dan, als oudje 'The Most Beautiful Bitter Fruit' voorbijkomt opent de pit zich als een vulkaanuitbarsting. Een bezoeker gaat op handen over het publiek heen en blijkt het eerste schaap over de dam. Op het hoogtepunt surfen er zelfs vijf fans tegelijk door de toch niet al te grote zaal.

Of we wel veilig met elkaar om willen gaan, vraagt frontman Jordan Dreyer even later. Hij kiest zijn momenten uit voor een praatje. Met gevoel voor enig cynisme vertelt hij tijdens de tour elke ochtend wakker te worden met de overtuiging zijn fysieke grens te hebben bereikt en zich ’s avonds op het podium toch weer onsterfelijk te voelen. Een statement dat clichématig mag zijn – maar zeker oprecht overkomt – over trans rechten en inclusiviteit wordt met luid gejoel ontvangen.

Dreyer praatzingt zich met zijn karakteristieke stem door de setlist heen. 'King Park' en het tegen het einde gespeelde 'Andria' kunnen we als voorzichtige hoogtepunten noteren en zelfs 'Why It Scares Me' van een split met Touché Amoré knalt voorbij. Het momentum van de muziek – intense chaos en serene rust wisselen elkaar af – wordt uitstekend aangevoeld op de dansvloer: tijdens titeltrack 'No One Was Driving The Car' wordt Dreyer alleen begeleid door een akoestische gitaar en is iedereen muisstil.

Het nummer maakt deel uit van de toegift die geen toegift is, of zoals Dreyer grapt: “Why put up the charade?” Hij schakelt vervolgens naadloos over naar 'Environmental Catastrophe Film' en luidt zo het einde in van een optreden waarbij verleden en heden de handen ineenslaan.