Claude - 07/02 - AFAS Live

Claude - 07/02 - AFAS Live

Op een lekker frisse 7 februari staat Claude voor zijn debuut in de Afas Live. In ieder geval in Nederland (want laten we het Songfestival niet vergeten) voor zijn grootste publiek ooit. Uiteraard moest Podiuminfo ‘acte de présence' geven bij de vlammende show van één van de grootste talenten in de Nederlandse muziekwereld.

Want het gaat hard met Claude. Van Congo-Kinshasa naar een asielzoekerscentrum in Alkmaar, door naar Enkhuizen. Van een talentenjacht naar een virale hit in 2022, en van ‘Beste Zangers’ naar een prachtige show met het Metropole Orkest in het Concertgebouw, is hij ondertussen al niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekindustrie. En zo mag hij na drie liedjes op dat enorme podium “We staan gewoon in de AFAS!!" "Ik vind dit zoooo spannend!” vol trots de zaal in roepen. En hij heeft er ook serieus werk van gemaakt. Nog altijd pas 22, maar de details maken de show. Zo begint hij ‘Écoutez-moi’ achterin de zaal, tot verrassing van zijn toeschouwers, en werkt hij zich tijdens de opener over een catwalk een baan naar het podium, waar de vlammenwerpers en zijn band al op hem staan te wachten voor ‘Layla’ en ‘Allez Touche’.

Hij spoort ons aan om vooral lekker mee te zingen. Ook het Franse deel, want vanavond oordeelt niemand. Behalve ondergetekende. Want ik heb welgeteld drie nummers nodig voor ik overtuigd ben dat hij daadwerkelijk live zingt. De beste man zingt zó spatzuiver, dat ik enige scepsis voel, tot de uithalen die hij ten gehore brengt mij eindelijk overtuigen.

Het is één van de vele complimenten die vanavond bij mij te binnen schieten. Zo valt het ook echt op dat er een significant deel van het publiek om mij heen relatief weinig nummers meezingt, maar wel ademloos staat te kijken naar wat er op het podium gebeurt. Claude neemt dan ook een vrij unieke positie in, met het feit dat de muziek bij hem niet (nog niet) per se op de eerste plaats komt, maar dat we ook echt fan zijn van de persoon die daarachter schuil gaat.
Hij straalt zoveel liefde uit, en lijkt oprecht zijn zegeningen te tellen.

Bij ‘Je T’Aime’, een duet met Zoë Tauran is het zowaar tijd voor een kostuumwissel, van glad, glimmend leer naar een smetteloos wit driedelig pak, om vervolgens Zoë nog even een moment alleen te geven, waarin zij ‘Therapie’ ten gehore brengt. Zij benadrukt daarna nog maar eens hoe trots ze op hem is.
Net zoals zijn familie, die uiteraard ook aanwezig is, en nog voor hij die aankondiging volledig heeft uitgesproken, springen ze allemaal omhoog, juichend voor hun grote trots, op het balkon tegenover mij. Mooi om te zien.

Net zoals het prachtig is om te zien hoe kwetsbaar hij zich wil opstellen. Zo mogen wij getuigen zijn van ‘Alles wat ik wil’. Een nummer dat eigenlijk nog niet helemaal af is, maar die hij wel heel graag wil delen. Een prachtig, klein en lief nummer over het opgroeien zonder vader.
Vervolgens is het tijd voor een volgend gastoptreden, dit keer van Hannah Mae. Ze zingen samen het iconische ‘Ne Me Quitte Pas’ van Jacques Brel, en vervolgen dit met de hit die zij scoorde met Metejoor; ‘Wat wil je van mij’.

Hier merken we ook dat we meer bij de hits terecht komen, en wordt de bijdrage van het publiek groter en groter. Zeker wanneer ‘Alors on Danse’ ingezet wordt, en er links van mij een vader schitterend los gaat, terwijl zijn kinderen met stijgende verbazing naar hem staan te kijken. Terwijl ik dat fantastische tafereel in me opneem, worden we afgeleid door de achtergrondzangeressen die achteloos een paar enorme uithalen ten gehore brengen tijdens het moment dat Claude zijn band aan ons voorstelt.

Als ik in de positie zou zitten dat ik Claude van advies mag voorzien, is dat de keuze van het moment waarop ‘La Di Da (Mon dernier mot)’ ingezet wordt. Want iedereen die het outro van dit nummer heeft gehoord, weet dat dit een perfecte afsluiter van een show kan zijn. Maar dat deze op driekwart van de show is gezet mag de pret niet drukken. Z’n megahit wordt woord voor woord meegezongen, en Claude & zijn band hebben er ondertussen een nummer van een minuut of 8 van gemaakt. Het is wel duidelijk dat hij dondersgoed weet dat hij goud in handen heeft met dit nummer, waar hij nog jaren op kan gaan teren.

“Ik heb de tijd van mijn leven!” geeft nog maar eens aan dat hij lekker in zijn vel zit vanavond, en hoewel hij eerst claimt dat ze er niet bij konden zijn, is het moment waarop de zaal écht ontploft het moment dat Suzan & Freek het podium op komen lopen, en ze ‘Vas-y (Ga maar)’ inzetten. Achter mij hangt er een meisje van een jaar of 12 aan de rand van de tribune, om naar haar moeder te roepen “Dit is echt het beste liedje ooit mama!” En hoewel ondergetekende niet per se fan is van het duo, kan ik het vanavond alleen maar met haar eens zijn.

We krijgen hierna nog even het lievelingslied van zijn moeder te horen, om tot een afsluiting te komen met zijn songfestival hit ‘C’est la Vie’, afgetopt met vlammen en confetti, terwijl het publiek nu echt het leeuwendeel van hem overneemt.

Het is een avond vol hoogtepunten voor iemand die eigenlijk nog steeds bestempeld dient te worden als ‘talent’, maar vanavond bewijst dat we de komende 20 jaar serieus rekening met hem moeten blijven houden. En misschien zelfs stiekem moeten hopen dat hij het Nederlands niet inruilt voor het Engels, want dan zullen we hem wellicht moeten gaan delen met de hele wereld.