Simply Red - 14/11 - Ziggo Dome

Simply Red - 14/11 - Ziggo Dome

Niet één, twee, maar drie keer staat Simply Red tijdens de 40th Anniversary Tour in Ziggo Dome. In die vier decennia zijn er bij de Britse band nogal wat personeelswijzigingen doorgevoerd met zanger Mick Hucknall als enige constante factor. Nieuwste aanwinst Orefo Orakwue maakt deze tour zijn debuut als bassist en vervangt de vorig jaar overleden Steve Lewinson. Ook toetsenist Gary Sanctuary is een groentje: hij is er pas sinds 2023 bij. Verder zijn het de vertrouwde gezichten die de fans vanaf het eerste nummer terug in de tijd werpen.

Met ‘Sad Old Red’ en ‘Jericho’ van debuutalbum Picture Book gaat de set rustig van start. Hucknall bewijst nog altijd toonvast te zijn en maakt het optreden al snel intiem door te vertellen over de eerste keer in ‘Holland’ en een interview dat hij hier deed in Hilversum. Het Picture Book-drieluik wordt afgesloten met ‘Money’s Too Tight (Too Mention)’ en daarbij laat het Amsterdamse publiek zich voor het eerst gelden als extra zangkoor. En bleef het daar maar bij, want overal steekt de Dutch disease op. Er wordt op veel plekken gelald en geouwehoerd alsof we in een bruincafé staan, waarbij toevallig nog een bandje op de achtergrond speelt.

Gelukkig kachelt de Simply Red-trein vrolijk verder, met een blok dat gewijd is aan A New Flame. Dit derde album werd opgenomen in Montserrat, ‘luckily’ jaren voordat de bijbehorende vulkaan uitbarstte, aldus Hucknall. Ook nu weer is de Barry White-cover ‘It’s Only Love’ – met fijne trompetpartij van Kevin Robinson - een publiekslieveling en de saxofoonsolo van Ian Kirkham tijdens ‘Enough’ – en later ‘Thrill Me’ - verveelt nooit. Elke toon is raak en dat geldt net zo goed voor de rest van de band, die als een geoliede machine door de setlist stoomt.

Als de zanger tijdens een voorstelrondje iedereen genoemd heeft eindigt hij met een komische noot: “My name is Mick and I sing whatever… And you know what? In a minute you’re gonna sing too!” Er wordt niet alleen gezongen tijdens ‘If You Don’t Know Me By Now’: mensen hangen om elkaar heen, schuifelen van links naar rechts en houden hun biertje in de lucht. Eenzelfde effect heeft de discografie van Stars, waarbij de titeltrack vooraan in de rij staat. En zo laten we de jaren negentig via ‘Say You Love Me’ en ‘The Air That I Breathe’ langzaam achter ons.

Simply Red bewees na de millenniumwisseling prima mee te kunnen gaan met de tijd toen Home het levenslicht zag. ‘Fake’ en ‘Sunrise’ zijn wat meer uptempo, maar oudje ‘Fairground’ - waarbij Hucknall applaus oogst met een dansje - had net zo goed rond die tijd uit kunnen komen. De toegift is dan weer wat rustiger met ‘Something Got Me Started’ en het verrassende ‘Reach Out I’ll Be There’ van Four Tops. Hucknall heeft altijd een voorliefde gehad voor covers en bewijst nog steeds zich elk nummer toe te kunnen eigenen. Na ‘Holding Back The Years’, nog zo’n cover, is het na bijna twee uur gedaan en zit de oeuvre-verering erop. Het is haast onmogelijk, maar je zou bijna zeggen: “Op naar de volgende veertig jaar.”