Turnstile - 10/11 - AFAS Live

Turnstile - 10/11 - AFAS Live

Het is tekenend voor de tijd waarin we leven dat je op weg naar AFAS Live niet helder krijgt wie zich richting welke zaal begeeft. De verstokte hardcorefans, die zullen wel naar de voormalige bierhal trekken, maar de TikTok-meisjes? Benson Boone speelt een deur verder in Ziggo Dome en waar de ene groep kirrende pubers-af de eerste afslag neemt voor Turnstile trekt de andere verder. Dat de Amerikaanse band een transformatie heeft ondergaan valt niet beter te illustreren.

Met twee supportacts is het goed toeven als de regen buiten begint te vallen. Na High Vis zijn de verwachtingen enigszins hoog gespannen voor The Garden. De tweemansformatie maakt muziek die ergens het midden houdt tussen punk en synthpop. En met zo’n vol geluid is het logisch dat een deel daarvan van een bandje komt. De tweelingbroers Wyatt en Fletcher Shears moeten echter hard werken om nummers zoals ‘Horseshit On Route 66’ en ‘Filthy Rabbit Hole’ te laten landen en slagen daar deels in.

Het applaus is mat en voor een groot deel van de toeschouwers lijkt het duo een onbekende, ondanks eerdere shows in ons land. Daarbij helpen de acrobatiek van Fletcher – hij maakt meerdere keren een radslag of arabier – en de random opmerkingen van Wyatt – “I’m feeling dainty” - niet mee om meer zieltjes te winnen. Aan de muziek ligt het niet, want bekender werk zoals ‘Ugly’ en ‘Chainsaw The Door’ komen er best lekker uit. Een bescheiden moshpit is wat de bandleden - die ook bijklussen als model - als oogst mee naar huis mogen nemen.

De Never Enough-tour van Turnstile is al een tijdje bezig en zagen we eerder dit jaar op Jera On Air. De show in AFAS Live kent dezelfde kop en staart, met wat geschuif en toevoegingen in de romp. Zanger Brendan Yates oogt nog steeds als dat skatertje uit de jaren negentig en is nog steeds goed bij stem. Vanaf de opener c.q. titeltrack van het laatste album vliegt er voor honderden euro’s bier de lucht in en verandert de helft van de zaal in een kolkende moshpit. Getatoeëerde rouwdouwers van het eerste uur delen de dansvloer met jonge vrouwen die hun dochter konden zijn en hier en daar worden kinderen van de basisschoolleeftijd op de schouders gehesen.

Alles wordt met passie meegeschreeuwd, gezongen en wie omvalt wordt door talloze armen gelijk omhoog geholpen. Het is dezelfde sfeer die tien jaar geleden op een andere plek in Amsterdam voelbaar was, toen Turnstile alles nog te bewijzen had. “We’ve been coming in Amsterdam for a long time, I remember playing here in a pub,” verwijst Yates naar de show in het ter zielen gegane Winston. Het was leuk toen, maar hier heeft hij meer om mee te werken: “Open up the moshpit,” klinkt het tijdens tweeluik ‘I Care / Dull’. Een fan die tijdens laatstgenoemde een ouderwetse telefoon omhooghoudt wordt vol in beeld genomen, zoals we de hele voorstelling beelden vanaf het podium én vanuit de zaal op het scherm zien.

Via ‘Drop’ en ‘Real Thing’ zetten we niet één, maar twee stappen terug in de tijd al zijn het de tracks van Glow On en Never Enough die de prijzen in de wacht slepen. De vloer plakt, shirts plakken tegen de borstkas en de blaas loopt bij veel mensen vol. “Tijd om te pissen,” aldus een fan wanneer Yates tijdens ‘Fazed Out’ van het podium loopt en het intermezzo aan zijn collega’s overlaat. Inmiddels heeft de zanger zich van zijn bovenkleding ontdaan en daarmee de toon gezet voor een deel van het - mannelijke - publiek. Gejuich klinkt lokaal als iemand zijn verloren schoen vindt en wat vrouwen proberen hun door de hitte uitgelopen oogmake-up weg te vegen.

En overal zien we blije gezichten. Ondertussen vinden we ‘Sole’ en ‘Ceiling’ voor het eerst dit jaar terug op de setlist en werkt Turnstile via uitgesponnen intro’s naar de climaxen van uitsmijters ‘Holiday’ en ‘Look Out For Me’. Tijdens het toegift - dat afgetrapt wordt met een luidkeels "Free Palestine" en getekend wordt door een crowdsurfende cameraman - worden de remkabels doorgesneden als ‘Mystery’ en ‘Blackout’ klinken. De kenners staan dan al klaar om over de barrier te klimmen. Het is inmiddels traditie om bij de eerste noten van ‘Birds’ – en op uitnodiging van de zanger – het podium te bestijgen en dat laten de echte posers zich geen twee keer zeggen. Eenmaal buiten liggen de plassen voor de deur, maar binnen was het nog steeds Turnstile summer.