Patrick Watson - 10/11 - Concertgebouw De Vereeniging

Patrick Watson - 10/11 - Concertgebouw De Vereeniging

Sommige concerten vragen om stilte. Geen plichtmatige stilte, maar een vanzelfsprekende, ademloze rust die ontstaat wanneer iedereen voelt dat er iets bijzonders gebeurt. Patrick Watson doet dat vanavond in De Vereeniging: intiem, breekbaar en stil.

De Canadese singer-songwriter opent met een zorgvuldig opgebouwde set, beginnend bij het dromerige ‘Gordon in the Willows’ en het sfeervolle ‘The Wandering’. Al vroeg blijkt dat Watson de stilte opzoekt en het publiek in Nijmegen beantwoordt dat met pure concentratie.

Patrick Watson vormt met Ariel Engle (La Force), Mishka Stein, Oliver Fairfield en Sarah Pagé een hecht collectief. Stein kent Patrick al zo’n 25 jaar “of zo”, zegt hij grappend. En die vertrouwdheid hoor je. Ze zijn op elkaar ingespeeld. Ook al spelen ze vanavond een nieuwe set en is dat nog even zoeken. Engle start bijvoorbeeld tijdens ‘Silencio’ in de verkeerde toonsoort (door de gitarist, mind you!) en moet daarom opnieuw inzetten. Iemand uit het publiek reageert daarop, waarop Engle droog zegt: “This is live you guys, not AI.” Waarop Watson grappend toevoegt: “That’s not true, the drums are a robot.”

Het is een van de weinige momenten dat je de bezoekers hoort lachen. De sfeer is ontspannen en rustig, weinig mensen steken een mobiel omhoog om te filmen. Het is duidelijk, iedereen is hier in het moment. Net zoals Patrick zelf.

De sfeer blijft de hele avond ontspannen, ondanks de intensiteit van de muziek. ‘Lost With You’ en ‘Melody Noir’ geven, naast emotie en prachtige zang, ook de nodige subtiele elektronische lagen en lasers op de muren. Het podium oogt gemoedelijk: drie grote ronde lampen versieren de achtergrond, als een filmset uit de jaren ’50.

Later volgen het Franstalige ‘Je te laisserai des mots’ en het deels in het Spaans gezongen ‘Silencio’, verlicht door één enkel lampje. Een prachtig akoestisch moment met meerstemmige zang. Weer een intiem moment dat blijft hangen.

Maar het meest intieme moment is wanneer Watson de hit ‘To Build a Home’ volledig solo speelt. Alleen achter de piano krijgt hij de hele zaal stil. Zo stil, zelfs een ademhaling lijkt hoorbaar. Hij zingt het nummer krachtiger dan ooit en laat zijn unieke stemgeluid van alle kanten horen.

Patrick Watson bewijst opnieuw dat hij een meester is in balans tussen licht en donker, tussen fragiel en uitbundig. Het lijkt een tegenstelling, maar het is een prachtige stille avond boordevol mooie muziek.