The Offspring - 07/11 - Ziggo Dome

The Offspring - 07/11 - Ziggo Dome

Punkrock leeft, sterker nog: het zit in zijn tweede puberteit. The Offspring bewijst dat middelbare leeftijd geen belemmering is om herrie te maken én een zaal van zeventienduizend man uit te verkopen.Twee jaar geleden stonden ze nog in de AFAS Live, maar inmiddels zijn ze zelfs opgeklommen naar de Ziggo Dome.

Als opwarmer komt Simple Plan het podium op, en dat blijkt een gouden greep. De Canadese poppunkers hebben misschien niet de ruigheid van The Offspring, maar wél het aanstekelijke enthousiasme. Er vliegen strandballen door de lucht, er wordt volop gesprongen en bij hits als 'Welcome to my Life' zingt het publiek luidkeels mee.

Hoewel het officieel geen co-headliner tour is, grijpt Simple Plan de spotlight en voor even voelt iedereen zich weer zestien. De kritische kijker valt op dat de band speelt zonder livebasist en qua geliktheid kan het af en toe aanvoelen als airfryer-rock. Maar na een stagedive in Ajax-shirt en een emotionele 'Perfect' zijn zelfs de grootste scepsis om en nemen de mannen onder luid applaus afscheid.

In de pauze tussen de acts is er ook genoeg ruimte voor entertainment. Een opgeblazen zeppelin met camera vliegt door de zaal en schotelt onder andere een look-a-like contest en een bootycam (ja, ja, de kont mocht los) voor. Het geeft de vibe van een Amerikaanse basketbalwedstrijd: niet vreemd voor een band waarvan Americana zo ongeveer het succesvolste album is.

Als de lichten daarna uitgaan, weet iedereen dat het tijd is voor The Offspring De sirene loeit, het publiek schreeuwt, en de eerste akkoorden van 'Come Out and Play' blazen dwars door de zaal. Binnen tien seconden verandert de Ziggo in een springende massa. De visuals op de schermen knipperen fel mee - soms iets te fel, maar het past bij de over-the-top energie van de band. The Offspring is niet subtiel, maar wel verdomd effectief.

Het nieuwe nummer 'Looking Out for #1' valt positief op en heeft live meer power dan op de plaat. Maar zoals bij veel bands met een lange carrière slaan de oude nummers het hardst aan. Frontman Dexter Holland, die naast zanger ook piloot en moleculair bioloog is, moet af en toe flink persen voor de hoge noten. Dat is niets nieuws onder de zon, sterker nog, het hoort een beetje bij de charme van de band.

Halverwege de show volgt een intermezzo dat meer wegheeft van een interbellum. Gitarist Noodles beweert met een grijns dat er “meer dan 1,3 miljoen mensen in de zaal” staan. Op zich vermakelijk, maar het duurt nét te lang. De daaropvolgende mini-tribute aan Ozzy Osbourne, waarbij steeds kleine stukjes worden gespeeld en weer afgebroken, voelt ook wat rommelig. Maar zodra het eigen 'Gotta Get Away' losbarst, valt alles weer op zijn plek.


Het samenspel tijdens het concert is strak en met pit, niet in de laatste plaats vanwege drummer Brandon Pertzborn, sinds 2023 aangesloten bij de groep. Met zijn 31 jaar trekt hij de gemiddelde leeftijd van de zaal flink omlaag. En alsof zijn aderen met cafeïne zijn volgespoten, knalt hij op driekwart van de show nog even een Travis Barkereske drumsolo eruit. Het publiek is - terecht - onder de indruk.

Het blijkt een voorbode voor de eindspurt. Cosplayers (een dozijn of twee) verkleed als de iconische slungel uit de videoclip van 'Pretty Fly (For a White Guy)' gaan los bij het horen van de eerste noot van het nummer. De live-versie voelt als een feestje waar iedereen is uitgenodigd en dat langer doorgaat dan met de buren is afgesproken. De bloemkool was al lekker, maar het klapstuk smaakt nóg beter.

En dan volgt het toetje. Geen goedkope ijstaart uit de diepvries, maar een volwaardige dame blanche van drie klassiekers: 'The Kids Aren’t Alright', 'You’re Gonna Go Far, Kid' en natuurlijk de classic 'Self Esteem.' Confetti dwarrelt naar beneden en het publiek schreeuwt de longen uit het lijf. Met piepende oren en een brede grijns verlaten ze daarna langzaam de zaal. Voor even was het 'Party like it’s 1999'.