Till Lindemann - 31/10 - Ziggo Dome

Till Lindemann - 31/10 - Ziggo Dome

Je hebt een avond nodig om de carrière van Rammstein-zanger Till Lindemann door te spitten. Daarin vind je passages over een tumultueuze jeugd, de zwemsport, een voorliefde voor poëzie, pyrotechnieken en (iets te jonge) vrouwen. Maar wat blijft hangen is het beeld van de Duitser als begenadigd muzikant en theatermaker. Met zijn eerste échte soloalbum Zunge op zak is hij afgereisd naar Amsterdam, waar het gezellig druk is maar de bovenste ring van Ziggo Dome leeg zal blijven.

Terwijl ‘Meine Welt’ door de speakers klinkt verschijnt de schaduw van de frontman achter het gigantische doek dat aan het plafond hangt. Als dat valt gaat het gas erop met ‘Fat’, afkomstig van Lindemann-album Skills In Pills. Biddende nonnen, danseressen, veel bloot en een overdaad aan lumen wordt de zaal in geprojecteerd terwijl de veelbesproken Row Zero-fans aan de linkerkant van het podium toekijken. Tijdens ‘Und Die Engel Singen’ vliegen de eerste biertjes heen en weer en stijgen twee danseressen op gigantische palen hoog boven de band uit.

Van Lindemann hoef je geen speeches te verwachten, of andere zoetsappige manieren om de fans aan zich te binden. Sterker nog, zijn theatrale voorkomen zou je ook kunnen zien als een schild voor de kant van hem die liever niet wordt bekeken. De ranzige visuals op het scherm achter de band leiden al genoeg af. En anders brengt de pulserende bas van ‘Altes Fleisch’ ons wel in trance, waarop wordt meegeklapt en waarvan de afsluiting bestaat uit een klassieke mic drop. Hoe groot is het contrast met ‘Tanzlehrerin’, dat als enige nummer klein gehouden wordt.

Het theater is geopend als delen van het podium tijdens ‘Blut’ omhooggaan en er telkens bij het uitspreken van dat woord dampende regen naar beneden valt. Dat blijkt een opmaat naar meer en gekker als de industrialbeat van ‘Allesfresser’ wordt ingezet. Drummer Joe Letz - gehuld in sm-outfit met string – daalt af naar een tafel waar taarten liggen opgesteld. Hij begint ze de zaal in te gooien en haalt tussendoor nog wat voorwerpen uit zijn kruis die er ook aan moeten geloven. Op de eerste rijen staan fans met de armen wijd en monden open: hier verdien je scene points als je een stukje taart in je mond vangt of als het in je haar blijft plakken.

Wie de tekst volgt van ‘Praise Abort’ – over Lindemanns haat naar zijn eigen kinderen - kan alleen maar vol walging blijven luisteren en dat is precies het shockeffect waar de zanger op uit is. De beukende metal klinkt ritmisch door de zaal als de bezoekers luidkeels “I hate my kids, never thought / That I’d praise abort” meezingen. In wat voor koortsdroom zijn we beland dat dit een van de hoogtepunten van een concert lijkt te zijn? Nou, dezelfde waar de hoofdact tijdens ‘Platz Eins’ al zingend door een grote bal door een deel van de zaal beweegt en volwassen mannen elkaar nog net niet vertrappen om zo dichtbij mogelijk te kunnen komen. En dat alles onder toeziend oog van Kristin Kaminski die op een paal metershoog boven het podium uittorent en een fantastische bassolo speelt.

“Do you want more?” flikkert op het scherm als afsluiter ‘Skills In Pills’ – met de close-up van een anus waar een pil naar binnen lijkt te gaan nog vers in het geheugen – heeft geklonken. Ja hoor, open de toegift maar met een andere scene die nog lang op het netvlies zal blijven staan. Letz zit met de kont omhoog op de operatietafel als er vissen uit zijn achterste worden gehaald, die gelijk het publiek in geslingerd worden door de dienstdoende arts. Een medley van ‘Fish On’, ‘Übers Meer’ en ‘Knebel’ plaveit de weg voor publiekslieveling en grootste hit ‘Ich Hasse Kinder’. De acteurs verschijnen op een rijtje achterop het podium en buigen. “Slaap lekker Amsterdam,” klinkt het terwijl er op het scherm reclame wordt gemaakt voor Till Fest. Het einde van een optreden waarop maar één reactie past: absolute cinema.