Aaron Hibell - 30/10 - Paradiso

Aaron Hibell (Paradiso, 30 oktober 2025)

Met ADE vers in het geheugen weten we dat er geen tekort is aan Britse elektronische producers, dus is het aan artiesten om zich binnen die overdaad te onderscheiden. De 29-jarige Aaron Hibell staat vanavond niet met een DJ-set in Paradiso, maar met zijn allereerste liveshowtour. Bekend om zijn filmische en orkestrale techno-trance producties, probeert hij daarmee iets neer te zetten wat je niet zo snel tussen ADE-acts vindt. Aan internationale erkenning geen tekort: zijn tracks en edits zijn onlangs gespeeld door DJ’s als Martin Garrix, Adriatique, Amelie Lens en Trym.

Hibell wordt omringd door pads, synths en loopstations, waarmee hij live zijn geluid aanstuurt, en bij de eerste tracks zijn de diepe bassen meteen dwars door de oordoppen heen voelbaar tot achter in de zaal. Hij wisselt oude en nieuwe muziek af met bewerkte fragmenten van anderen: een mix van Bicep’s 'Glue' en 'Time' (bekend van Inception), edits van Billie Eilish’ 'ocean eyes' en 'chihiro'. Ook audiosamples uit films sluipen binnen met Dune, Blade Runner 2049 en Oppenheimer. Alles blijft in dienst van de sfeer: gelaagd, cinematisch, melodieus, dromend op de grens van techno-trance en ambient. Alles vloeit naadloos in elkaar over, waarbij hij zelfs even drumsticks op zijn pads gebruikt voor een overgang.

De lichtshow is intens, alsof elke mogelijke installatieplek voor verlichting benut is. Strobelampen weerkaatsen in de glas-in-loodramen van Paradiso alsof de ruimte is ontworpen voor de muziek die uit de speakers komt. Bij 'darkness in me' vraagt hij het publiek om mee te zwaaien met de melodie. Even later gaat hij op de rand van het podium zitten, een pad in de hand, dicht bij het publiek, terwijl hij 'I feel lost' inleidt. Voor 'destroyer of worlds', zijn Oppenheimer-edit, klinkt de grootste reactie vanuit de zaal. Voor hoe groots zijn muziek klinkt straalt hij vooral ingetogenheid en controle uit. Hij bouwt, herhaalt, dempt, spreidt. Alles op zijn tijd. Hij sluit af met 'set me free' als outro.

De muziek spreekt voor zichzelf dus Aaron Hibell hoeft weinig uit te leggen, maar als hij dat wel doet beschrijft hij zijn muziek zelf als "groot en orkestraal". En dat klopt: zijn muziek is gemaakt voor zalen zoals deze. Van de diepe bassen tot de zorgvuldig opgebouwde melodieën, van de filmsamples tot de live-gestuurde pads: alles aan deze show ademt gelaagdheid en ambitie. Vanavond blijkt dat die het ook live meer dan prima redt, maar bovenal lijkt zijn productie rijp om een soundtrack van iets als een Tron-film te verzorgen.