Queens Of The Stone Age - 26/10 - Koninklijk Theater Carré

Queens Of The Stone Age - 26/10 - Koninklijk Theater Carré

Na jaren op eenzame hoogte te hebben gestaan als rockband slaat Queens of the Stone Age na de gezondheidsproblemen van frontman Josh Homme een nieuwe weg in met de EP en concertfilm 'Alive in the Catacombs'. Opgenomen in de catacomben van Parijs, het ondergrondse gangenstelsel waar de beenderen van miljoenen Parijzenaars liggen, verruilt de band zijn strakke rockgeluid voor iets kleinschaligs en intiems. Geïnspireerd door de macabere omgeving klinken oude nummers akoestisch en begeleid door strijkers plotseling als nieuw. Hiermee zoekt de band nadrukkelijk de confrontatie met vergankelijkheid en dood. Deze artistieke keuze trekt Queens of the Stone Age door naar een reeks theatershows op intieme locaties in Amerika en Europa. In Nederland doet de tour Koninklijk Theater Carré aan, waar het publiek massaal gehoor geeft aan de oproep om zich feestelijk te kleden, alsof het naar een bruiloft of begrafenis gaat. Carré ziet er chique en piekfijn uit.

Om acht uur precies gaat het licht uit en in het donker klinken krekels en vervormde bassen. Als op een gegeven moment een aantal kerkklokken slaan, stapt Josh Homme met een barkruk het podium op. In zijn hand een soort lantaarn waardoor het lijkt alsof hij in een ondergrondse grot staat. Met 'Running Joke / Paper Machete' is de impact gelijk maximaal. Het nummer, dat bestaat uit twee oudere songs, begint a capella en wint langzaam aan kracht als eerst de band en daarna ook de strijkers de stem van Josh gaan begeleiden. De climax van het herhaalde 'Oh, look at you now' komt keihard binnen. Het is opvallend hoe bevrijd Josh Homme lijkt. We kennen hem als de coole, maar toch wat statische zanger/gitarist die tijdens een optreden zijn plek achter de microfoonstandaard nauwelijks verlaat. Maar vanavond is hij showman. Een man die niet speelt voor het publiek, maar mét het publiek. Het schouwspel gaat verder als Homme tijdens het zingen van het zeer klein gehouden 'Kalopsia' met de lamp door het zittende publiek loopt. Zijn dans en bewegingen zorgen voor een schouwspel aan schaduwen op het rood met gouden doek dat halverwege op het podium hangt. Carré kijkt doodstil en respectvol toe en wacht ademloos op elke vioolstreek en uithaal van de stem van Josh.

Na 'I Never Came' eindigt het eerste deel van het concert, de integrale uitvoering van de EP. Het doek gaat open en onthult een nog groter orkest, waarin naast strijkers ook een kopersectie zit. De intensiteit stijgt verder wanneer Homme een groot slagersmes oppakt en het tijdens meerdere nummers gebruikt om het geheel nog meer kracht bij te zetten. Het beeld van Homme die tijdens 'Mosquito Song' met dat mes door het publiek loopt en het vervolgens in de balustrade van Carré plant, is onvergetelijk. Even daarvoor vertelt hij dat het oké is om soms bang en boos te zijn. Het ontmantelde 'Spinning in Daffodils' van Them Crooked Vultures, de supergroep waarvan hij ook de zanger is, vormt een ander hoogtepunt. Het hoekige ritme en de manier waarop Homme zich verliest in zijn dans gaat door merg en been.

In het derde bedrijf klinkt Queens of the Stone Age weer bijna als zichzelf. Homme staat met zijn elektrische gitaar op zijn vertrouwde plek en de zompige desertrock uit de woestijn is even terug. Vooral 'Auto Pilot' van 'Rated R' klinkt heerlijk hier in Carré. Tussen de nummers door reflecteert Homme op het verschil tussen 'belief' en 'faith' en vertelt dat hij de laatste tijd meer 'faith' voelt, in zichzelf, in zijn band en in het publiek. "This isn’t a TED Talk, it’s a Dead Talk," zegt hij met een grijns. De set eindigt met het indringende '...Like a Clockwork', waarin het herhaalde "It’s all downhill from here" nazindert.

Voor de toegift keert Homme terug met een sigaret in de hand. Hij draagt het nummer op aan Mark Lanegan, die in 2022 overleed, en vertelt met zichtbaar plezier hoe hij hem ooit de bijnaam 'Tambopants' gaf, tot grote ergernis van Lanegan zelf. Met een tamboerijn op een stok zingt Homme 'Long Slow Goodbye', een ontroerend eerbetoon aan zijn vriend en muzikale kompaan.

Wat begon als een experiment in een Parijse catacombe groeit op het podium uit tot een soort wedergeboorte. Queens of the Stone Age toont zich kwetsbaar. De band die altijd klonk als een machine blijkt nu ineens menselijk. Carré is dankbaar voor de onuitgesproken levensles: Memento Mori (niets is eeuwig). En juist daarin schuilt de schoonheid van muziek. Het publiek heeft een avond gehad waaraan nog vaak zal worden teruggedacht.