Lettuce - 22/09 - Tolhuistuin

Lettuce - 22/09 - Tolhuistuin

De Amerikaanse funkband Lettuce is na bijna drie jaar afwezigheid terug in Tolhuistuin, waar het zeskoppige collectief toen Live In Amsterdam opnam. Of er weer een livealbum wordt opgenomen is de vraag, maar zanger Nigel Hall weet dat mysterie in zijn voordeel om te buigen: “Y’all better make some noise because we may or may not be recording one right now!” Zodra de instrumenten door de zaal klinken leren we al snel dat het verzoek om applaus overbodig is.

Het past maar net, met zes man op het knusse podium. Tijdens de openingsfase zijn het saxofonist Ryan Zoidis en trompettist Eric ‘Benny’ Bloom die de aandacht opeisen, waarbij laatstgenoemde zich als bandmotivator opwerpt. Het tempo zit er goed in en de snelle ritmesecties worden afgewisseld door dromerige solo’s. Verwacht geen een-op-een-kopieën van de opgenomen nummers. De band staat erom bekend de nodige ruimte over te laten voor experimenten, of zoals gitarist Adam ‘Schmeeons’ Smirnoff zegt: “Sometimes something beautiful comes out of the blue and we create something new.”

Nieuwe single ‘Breathe’, van het nog te verschijnen album Cook is vast ook zo tot stand gekomen. Elke track lijkt onderdeel van een lange jamsessie waar we als bezoekers toevallig getuige van mogen zijn. Het enthousiasme en de virtuositeit van de bandleden is zo aanstekelijk dat de hoofden heftig op en neer deinen en er flink gedanst wordt op de vloer. Zeker als klapstuk ‘Do It Like You Do’ – Halls stem lijkt zo uit de jaren zeventig te komen – wordt ingezet: “Do you like it? Yeah!” Je zou dorstig worden van al dat bewegen.

Dan is de blessure van bassis Erick ‘Jesus’ Coomes – hij brengt het optreden zittend door - toch nog ergens goed voor, want dat is de reden dat we halverwege de set een korte pauze ingaan. Lettuce zit dan al ruim over een uur speeltijd en bij terugkomst lijkt er geen sprake van enig verval bij de heren. Met hernieuwde energie gaat het gezelschap verder waar het gebleven was. Als de Latimore-cover van ‘Let’s Straighten It Out’ uit de speakers klinkt rijst de vraag waarom we Hall relatief weinig horen zingen. Hij tilt de avond met zijn interacties naar een hoger niveau.

Zo gaat het maar door. Trompet en sax links, drums van Adam Deitch rechts. Toetsen van Hall vanachter, gitaar en bas van Smirnoff en Coomes van voor. De muziek is genre overstijgend en euforie opwekkend. Niet gek dat er geen ruimte meer is voor een toegift, na ruim twee uur spelen en tweeënhalf uur na aanvang zijn de Amerikanen door hun tijd heen. Ze beloven snel terug te zijn en dat klinkt als muziek in de oren, we kunnen niet wachten.