Mulatu Astatke - 15/09 - Paradiso

Mulatu Astatke - 15/09 - Paradiso

Binnenkort verschijnt Mulatu Plays Mulatu, het nieuwe album van Ethio-jazzgigant Mulatu Astatke. De 81-jarige artiest raakte decennia geleden geïnspireerd door grootheden zoals Miles Davis en John Coltrane om vervolgens zijn eigen recept voor jazz samen te stellen. Dat deed hij door er elementen van Afrikaanse volksmuziek aan toe te voegen. Zijn muziek werd gesampled door hiphopartiesten en verscheen in series en films. Nu is het einde van zijn carrière in zicht en hebben we in een uitverkocht Paradiso de kans hem nog eenmaal aan het werk zien.

Het is muisstil in de poptempel als Astatke zijn eerste noten speelt. Geflankeerd door zijn band zal hij afwisselen tussen vibrafoon, toetsen en trommels. Het houterige loopje over het podium verraadt zijn hoge leeftijd, maar zodra zijn handen zich boven een instrument begeven gaat alles als vanzelf. Lange uitgesponnen ritmesecties en experimentele solo’s wisselen elkaar af en hebben een bezwerende uitwerking op het publiek: de een kijkt mijmerend voor zich uit, de ander danst uitbundig.

Zo worden we meegevoerd langs een oeuvre dat zijn oorsprong kent in een tijd dat een groot deel van de bezoekers nog niet geboren was. We horen het prachtige ‘Yèkèrmo Sèw’ en ‘The Way To Nice’ en applaudisseren tijdens die ene bas- of drumsolo. Astatke hoort het van de zijlijn aan en begeeft zich een beetje op de achtergrond, alsof hij wil zeggen: "Het draait niet meer om mij, het is jullie tijd." Alleen voor een praatje, dankwoord of aankondiging komt hij voor de microfoon.

“I wrote this song for me, so I call it Mulatu,” introduceert Astatke een van zijn bekendere nummers. In de zaal bewegen de toeschouwers ondertussen iets fanatieker. Alsof het even tijd nodig had om de helende werking van deze fijne muziek goed door te laten dringen. Onvermoeibaar en zonder lange pauzes werken de acht muzikanten zich door de setlist heen, die na bijna één uur en drie kwartier wordt afgeklokt. Nog een dankwoord, een handtekening op omhooggehouden vinyl, een afscheidsgroet en het einde van een tijdperk verdwijnt in de coulissen.