Don Toliver - 26/05 - AFAS Live

Don Toliver - 26/05 - AFAS Live

Iedereen die zijn unieke sound hoorde op zijn doorbraakfeature op 'Can’t Say' van zijn labelgenoot Travis Scott wist het: Don Toliver zou een ster worden. Vandaag de dag geldt hij als één van de toonaangevende melodieuze trap/R&B-artiesten. Nu maakt hij voor zijn Hardstone Psycho-tour een stop bij AFAS Live in Amsterdam.

Als het doek valt wordt met een stalen kooi als decor de toon van het concert meteen gezet. De Hardstone Psycho-fase van Don Toliver is luid, scherp en rokerig als verbrand rubber op asfalt. En precies dat krijgt AFAS Live, in overdaad. De eerste vier tracks, direct van zijn nieuwe album, zetten de toon. 'Kryptonite', 'Tore Up', 'Brother Stone' en '4X4': knallers die zich met brute kracht door de zaal boren. Daarna is er ruimte voor wat tracks van Heaven or Hell en Jackboys, zoals ‘Cardigan’, ‘No Idea’, ‘Had Enough’ en ‘GANG GANG’. Waar eerdere tours nog balanceerden tussen trap en R&B, heeft deze setlist niet veel ruimte voor zachtheid. Het grotendeels jonge publiek matcht de storm door uitzinnig rond te springen en moshpit na moshpit te openen.

De show kent haar rust, wanneer Don zijn kenmerkende vocal riffs inzet. Geen lange intermezzo’s of stiltes, alleen die galmende uithalen, waarmee hij vrijwel elk nummer ademruimte geeft. Op die momenten is zijn stem vervormd, zwevend, en live onwerkelijk goed. Visueel wordt deze wereld verder opengescheurd: distorted camerabeelden op gigantische schermen, grote vuureffecten die op onverwachte momenten opspringen, en Don die bovenop de metalen kooi staat, soms zelfs zwevend. Halverwege beklimt hij een tweede podium, midden tussen het publiek. Daar brengt hij 'Field Trip', 'No Pole' en het onuitgebrachte 'Call Back', waarbij de zaal later zelfs een rol krijgt in de videoclip die ter plekke gefilmd wordt.

Live wordt Don Toliver bijgestaan door meer dan alleen een DJ: een pianist die synths in de lucht smijt en een bijzonder goede gitarist die meerdere keren de show steelt. Tijdens onder andere 'What To Do?' is er ruimte voor een indrukwekkende gitaarsolo, wat zorgt voor het muzikale hoogtepunt van de show. Om de show af te sluiten zijn er de euforische pieken van ‘Too Many Nights’ en ‘After Party’ en weer een herhaling van 'Tore Up', nog één keer met alles erop en eraan, gevolgd door een instrumentale 'Swangin on Westheimer', die als een soort rijdende aftiteling over het publiek glijdt.

Don Toliver bewijst in Amsterdam opnieuw dat hij genres overstegen is: hij brengt melodieuze trap-hiphop met R&B-invloeden samen met psychedelische rock-elementen waar energie en esthetiek samensmelten. Toch blijft er na afloop ook iets hangen: een verlangen naar de Don van voorheen, misschien dat hij in de toekomst toch weer de balans weet te vinden tussen de tornado van hypeliedjes en de zachtheid van de R&B-momenten.