RECENSIE: White Widdow - White Widdow

White Widdow - White Widdow
recensie cijfer 2010-10-23 Australië is nu niet meteen een broeihaard van internationale topacts uit de muziekwereld met uitzondering van bands als AC/DC, Rose Tattoo, Midnight Oil en INXS. Dit White Widdow heeft nochtans zijn thuisbasis in Melbourne. De band bestaat sinds 2008 en werd opgericht door frontman en zanger Jules Millis, bassist Trent Wilson en gitaarvirtuoos Enzo Almanzi. De visie om nummers in een boeiende mix van melodische arenarock en harde AOR te schrijven en te brengen stond voorop. Inspiratie vond men in bands als White Sister, Survivor, Treat, Dokken en zelfs het vroege Bon Jovi. Na een aantal sessies werd duidelijk dat keyboards de muziek voller lieten klinken. Jules riep de hulp in van zijn broer Xavier, twee keer genomineerd voor een Australian Record Industry Award, een zeer getalenteerd muzikant en thuis in vele muzikale genres.

White Widdow markeerde zijn plaats op de kaart van Australië dankzij de vele en sterke live optredens. Midden 2009 nam Widdow een EP op en bood die als gratis download aan op het wereldwijde web. Deze werd in de pers verrassend goed onthaald. Interessant feit is dat de naam van de band naar alle waarschijnlijkheid is afgeleid, volgens Wikipedia althans, van de zogenaamde witte wietsoort met een hoog THC-gehalte. Het is een kruising tussen een Indiase en Braziliaanse cannabis en één van de meest verkochte in coffeeshops. Hun versie White Widdow bevat een extra ‘d’, leuk toch.

Eind oktober 2010 verschijnt hun debuut White Widdow en hun vooropgestelde visie wordt eindelijk werkelijkheid. Na de intro 'Shoukai' zet White Widdow meteen de tendens voor de rest van het album. 'Tokyo Rain' en 'Broken Hearts Won’t Last Forever' stuwen je bloed meteen sneller door je aderen. De pompende toetsen ondersteund door de sublieme en herkenbare jaren tachtig riffs van snarenplukker Enzo Almanzi grijpen je onmiddellijk naar de keel. Bovendien soleert deze jongeman met een zeer vloeiende techniek en plaatst hij zichzelf, zonder schaamrood op te wangen, naast de top op deze aardbol. Verder staan nummers als 'Cross To Bare', 'Shadows Of Love', 'Change Of Passion', 'We’ve Got The Wings' en 'Don’t Fail Me Now' bol van een zelfverzekerde dynamiek waarbij de passie en de trots voor hun invloeden niet geschuwd wordt. De krachtige en emotionele stem van de charismatische Millis zijn bovendien meer dan een toegevoegde waarde.

Dit Australische vijftal levert werkelijk een tijdloos plaatje af en een must voor elke AOR en melodische rockfanaat. Bovendien zorgde Martin Kronlund, bekend van Joe Lynn Turner en Overland, voor een bijzonder helder mix van hun geluid wat de muziek alleen maar ten goede komt. De klasse, zelfzekerheid, dynamiek en kwaliteit van de nummers doen je als het ware vermoeden dat je hier met een stel oude rotten in het vak te maken hebt. Niets is minder waar dus en een heus compliment voor een stel jonge en hongerige honden als dit vijftal.
Recensent:Gunther Moens Artiest:White Widdow Label:AOR Heaven
The creole choir of cuba – Tande-la

The Creole Choir of Cuba - Tande-LaHet idee klinkt goed; vijf Cubaanse mannen en vijf vrouwen die oude...

Michael Bormann - Different

Michael Bormann - Different Michael Bormann is een Duits Multi talent dat duidelijk van zijn passie...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT